Wandelaars overspoelden Geutelingendorp

Geschreven door op 27-01-2018

Wandelaars overspoelden Geutelingendorp

De Randstappers richten voor de eerste maal op zaterdag 27 januari vanuit Geutelingendorp Elst haar gelijknamige tocht in. Wandelclub Dwars Door Brakel richtte jarenlang de wandeltochten in op de Geutelingenfeesten, maar voor het tweede jaar op rij zijn er feesten in Elst en Michelbeke.

De Geutelingen ruzie is nog niet bijgelegd en dus gaan ze in Elst en Michelbeke voor het tweede jaar elk hun eigen weg. De familie De Koekelare giet zijn geutelingen in Elst en het geutelingencomite in Michelbeke. Twee keer Geutelingenfeesten dus. Drie lussen van telkens zes kilometers brachten de stappers langsheen weidse natuur van een schitterend Vlaams Ardennenlandschap. En uiteraard zorgde een heerlijke geuteling voor een waardige afsluiter. Elst ligt in het hartje van de Vlaamse Ardennen en was tot 1971 een zelfstandige gemeente, nu hoort het dorpje toe aan Brakel.

De eerste vermelding van het dorp vinden we terug in 977 onder de benaming “Etsuth” en duidt op een plaats waar elzen groeien. Het feit de Romeinse heirweg gaande van Barvais naar Gent over Elst liep wijst erop dat Elst reeds vroeger bestond, doch waarschijnlijk door zijn dichte bebossing eerder weinig bewoond was. Geutelingen is een soort pannenkoek. Een vloeibaar fors gegiste deeg wordt in een fel brandende houtoven (ongeveer 500 graden heet) op kleigebakken ovenstenen gegoten. De deeg bevat geen vetstof en de kleitegels worden niet ingevet. Dor de hoge temperatuur begint de deeg zich op te blazen tot een ballon vol stoom, zowat 10 cm hoog. De geuteling wordt uit de laaiende vlammenpoel gehaald en op strooi gelegd om uit te dampen en af te koelen. Eeuwenlang –sedert de tijd van Hertog Alva – wordt in Elst de geuteling gegoten.

       

Tot de jaren dertig werden Geutelingen in heel wat dorpen in de Vlaamse Ardennen gegoten steeds in de periode rond lichtmis. Elk gezin maakte zijn ketel deeg klaar en bracht hem naar de dichtsbezijnde oven, veelal vergezeld met een fles Balegemse jenever. De gieters goten ketel na ketel en ... fles na fles. Het vuur in de oven en het gevoel van onder elkaar te zijn had iets magisch.

Kort na de tweede Wereldoorlog raakten de Geutelingen in de vergeethoek. In 1972 goot de jeugd van Elst in de weinige ovens die er nog waren een honderdtal geutelingen. In februari 1981 ontstond het Geutelingencomité. De geutelingen waren weer springlevend. We starten voor de eerste lus van 5,7 km de Apolloniakerk-lus. Het is nog vrij donker als we van start gaan. We starten over een smal kerkpaadje en gaan richting dorpsplein en het schattig Sint-Apolloniakerkje. Een wirwar van kleine afstandse wegeltjes blijft de bovenhand halen waarna we dalwaarts de richting van Michelbeke uitkiezen. Langs de wijk Vissingen gaat het terug gestaag wat klimmen. En dan terug fel dalend het dal in, voorbij de woonst van de wereldberoemde kustenaar Panamarenko heerlijk ingenesteld tussen Boembeke en Elst als een kunstparel weerspiegeld.

           

Aan de Borgwalm mogen we ons terug aan wat flink klimwerk verwachten richting Geutelingendorp. Tenslotte brengt een smal doorsteekje ons terug langs de driehoekige classicistische Sint-Apolloniakerk. In de tijd dat ook Elst bedevaartsoord druk werd bezocht kwamen velen hulp van de Heilige Appollonia inroepen om van hun kwellende tandpijn verlost te geraken. Ondertussen heerst er in Elst een drukte van jewelste.

We beginnen dan maar meteen van de tweede lus de Perlinkmolen-lus. Ook nu wacht ons een eenmanspad dat ons verder meeneemt naar landelijke wegen door de Vlaamse Ardennen. We dwarsen een drukke baan op naar het volgende groene doorsteekje op slingerende aardewegen door de kale velden. Een streepje beton, een drassig loswegje brengt ons langs de historische perlinkenmolen. Deze in de volksmond ’t Meulike Perlink’, de oudste watermolen van Vlaanderen. Hij bleef tot 1971 in werking.

             

Daarna volgt weer wat klimwerk over aardewegen die ons op een kasseiweg afzetten. Dan volgt er een lange hevige portie ‘kinderkopjes'. Over de bekende haaghoek of de martelende kasseistrook uit o.a de Ronde van Vlaanderen. We worden in de richting van Zegelsem gestuurd. Ook het geboortedorp van de volks-en letterkundige Isodoor Teirlinck (1851-1934). Een pittige klim brengt ons langs Monasterium Mariekluizen een Oecumenische gemeenschap. Die werd gesticht in 1982 door enkele broeders die er werkten volgens de regels van de heilige Benidictus. Het blijft maar klimmen al over de ledeberg gaat het verder door de velden op onverharde wegen, die ons het dal uitbrengt en ons terug afzet aan de Gentweg die we dwarsen. Langs de Apolloniakapel en een smal doorsteekje ons terug feilloos naar de startzaal brengt.

Daarna beginnen we aan de laatste lus van 5,9 de uitkijktorenlus. We gaan richting centrum en duiken naar beneden naar de vallei van de Drenbeek en volgen het Geutelingenpad. Een volgende pittige klim over een smal slingerend pad wordt ons volgend ding. Landelijke wegen brengen ons langs de uitkijktoren, hij staat 133 meter boven de zeespiegel. Een doorsteekje brengt ons naar een fietspad op naar de volgende onverharde wegen. Langs slingerende wegen verder gaat het op en af steevast met heerlijke zichten over één van de mooiste regio’s die Vlaanderen rijk is. We dwarsen de Gentweg en blijven landelijk lopen. We duiken terug de veldwegen in en de toren van de Sint-Apolloniakerk komt in het vizier. De laatste meters lopen we tussen de bebouwing terug naar de startzaal. In de startzaal wordt er gezorgd voor  een natje en een droogje. En uiteraard een heerlijke geuteling met roomboter en bruine suiker, een ware lekkernij… zorgden voor een waardige afsluiter van deze tocht.

         

Verslag: Ides Codde
Fotoreportage (Ides Codde)

De wandelclub

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate