Rondom kaasdorp Passendale en buurgemeente Westrozebeke

Geschreven door op 28-01-2018

Rondom kaasdorp Passendale en buurgemeente Westrozebeke

Het ging richting Passendale. De weersvooruitzichten waren goed, het zou kunnen druk worden in O.C. De Craeye en dat werd het ook. Toen ik met de wagen de zaal naderde, zag ik een lange sliert wagens geparkeerd staan. Ook de zaal zat lekker vol, de medewerkers van de Drevestappers hielden zich klaar voor een drukke dag. Een blik op het parcours leerde mij dat de kleinere afstanden hoofdzakelijk Passendale aandeden, de grote afstanden (17 en 26 km) trokken richting Westrozebeke. Knieproblemen noopten mij om het bij de 13 km te houden, dus zou ik voornamelijk in Passendale stappen. Passendale is een deelgemeente van Zonnebeke. Passendale is bekend voor verschillende zaken: de Derde Slag om Ieper (1917), een eigen bier met de naam van het dorp en de kaas Passendale. 

De Drevestappers Zonnebeke

De naam verschilt niet veel van de vorige Zonnebeekse wandelclub maar het is wel allemaal nieuw. Het bestuur en de vele medewerkers hebben hard gewerkt toen de club medio verleden jaar werd opgericht. Na twee overgenomen wandelingen in oktober en november was het vandaag hun eerste officiële wandeling in een nieuwe zaal en vernieuwd parcours. De verwachtingen waren goed maar na de recordopkomsten in oktober en november werd het opnieuw een ongelooflijke topper, precies  2320 wandelaars zouden de inschrijvingstafel passeren. Het minste wat je kan zeggen is dat ze goed op dreef zijn. Een van de waarden die hoog in hun vaandel prijkt is de drang naar openheid en vernieuwing. Opvallend hoeveel wandelaars mij vertelden dat de nieuwe wind duidelijk voelbaar is. De Drevestappers waren in de wolken met het aantal deelnemers en vooral met de lof die zij mochten ontvangen. Sommige wandelaars vonden de lus van 8,3 km (verhard) of 9,1 km (natuur) op de twee grootste afstanden wat (te) lang maar voor de rest was het haast uitsluitend lof die je hoorde.

      

Vernieuwd parcours
 
Het eerste deel liep over rustige verharde wegen, geen wagen ben ik er tegengekomen. Dat Passendale op een heuvelrug ligt, was goed merkbaar: de wegen lopen als een wervelend lint doorheen het heuvelachtig landschap. Aan het kaasmuseum liep het langs een drukke en gevaarlijke weg maar de parcoursverantwoordelijken hadden dit uitstekend opgevangen: over de ganse lengte was er nadarafsluiting geplaatst zodat de wandelaars apart liepen van het ander wegverkeer. Dit was een heel goede oplossing tot stand gebracht na een onderhoud met de plaatselijke politiediensten. Het ging richting Waterfields, waar de rustpost gevestigd was. Het was er zeer druk maar wat wil je met zoveel wandelaars.
 
      
 
Na de rust trokken we richting Tyne Cot Cemetery, een monument dat over de gehele wereld tot in Nieuw-Zeeland en Australië bekend is. Nog eens zeggen dat hier bijna 12.000 gesneuvelden begraven werden als gevolg van de bloedigste slag uit de Eerste Wereldoorlog tijdens de Derde Slag om Ieper in 1917. Hierna volgde nog een doorgang langs de Road to Passchendaele en de oude spoorwegberm. Voor de liefhebbers van natuur volgde een verrassend stukje onverhard tussen de struiken door. De kers op de taart volgde met een lang stuk onverhard – modderig dat wel – langs de kaasfabriek. Dit stuk was mij totaal onbekend, van vernieuwing gesproken dus.
 
      
 
Bezienswaardigheden
 
Het zou mij te ver leiden alle bezienswaardigheden te willen beschrijven. Ik som ze gewoon op: het fraai oud gemeentehuis op de markt van Passendale, enkele oorlogsmonumenten, het kaasmuseum (spijtig genoeg niet open), de neoromaanse Sint-Audomarkerk (die het ganse jaar door een kerstster draagt), Waterfields (strategische plaats tijdens WO I) en The road to Passchendale (spoorweg aangelegd door de Duitsers tijdens WO I op de Keerselaarhoek). 
   
      
 
Drukke bedoening
 
Overal waar je kwam was het zeer druk: in de startzaal, op de rustposten en langs de weg. Aan hun taal te horen waren er heel wat Oost-Vlamingen en Franstaligen uit de provincie Henegouwen of van over de Franse grens. Ze waren allemaal goed ingeduffeld, ik ook, maar met een temperatuur van rond de 14° C kregen ze het behoorlijk warm. Opvallend ook hoeveel jonge mensen en kinderen op de baan waren, ook veel niet-aangeslotenen heb ik mij laten vertellen.
 
      
 
Op het einde van de wandeling volgde nog een verrassing. Ofschoon het niet vermeld stond in de Walking kregen de wandelaars na afgifte van hun controlekaart een kleine attentie, een kaasproevertje. Het was een leuke wandeldag met zeer veel wandelaars en als men zo verder doet zullen ze blijven komen. Dank aan bestuur, medewerkers en parcoursverantwoordelijken.
 
Geschreven door Frans D’Haeyere
 
Om te genieten van enkele tientallen foto's, klik hieronder op 'Fotoreportage'
Fotoreportage: Frans D’Haeyere 
Fotoreportage: Patrick Olivier
 
  
      

ONZE
PARTNERS

Webdesign by digicreate